به نام خدا

خودم را معرفی میکنم: من یک بازاریابم نه از جنس انها که تا کنون بازار به خود دیده است انسانی که روحش از اینده  است و جسمش در اکنون نفس میکشد.

رسالتش تغییر خود و پس از ان دنیاست. اومیداند هدف چیست و بارها برای  اشتیاق سوزانش گریسته است.

بارها نفی و نهی شده است. بارها به دلیل کج فهمی نادانان دچار تحمل رنج و سختی شده است.

انسانی که عاشق زندگیست و برای ان که سر بلند زندگی کند می جنگد.

با تمام وجودش می خواهد و می داند که تواناییش در این دنیا نا محدود است.

او میداند چه می خواهد و یقین دارد به ان میرسد.

انسانی که شکست و نا ممکن را از ذهنش زدوده است و تنها به رسیدن و پیروزی می اندیشد.

او ابر انسان را به معنای کامل تفسیر کرده است.

او میداند نزدیکترین به خداست و رسالتش در دنیا چیست.

انسانی که از دریا عمیق تر . از کوه محکمتر. از درخت ریشه دار تر . از اسمان بلند تر. از توفان جنبنده تر. از اتش سوزنده تر . از الماس برنده تر.از خاک محجوب تر و از عقاب بلند پرواز تر است.

من در دوئل با سرنوشت هرگز نمی بازم حتی اگر سر نیزه زهر اگینش را در وجودم فرو کند زیرا پایان داستان را من می نویسم.

عطش رسیدن به ارزوهایم چنان وجودم را تسخیر کرده که به چیزی جز رسیدن فکر نمیکنم.

من دنیا را .با دستان کوچکم. قلب ساده و مهربانم .ایمان راسخم و با تمام وجودم تسخیر میکنم.

در مواجه با مشکلات و در اوج تنهائی هایم .باز ان یگانه مهربان را که تنهاترین هم هست به یاد میاورم.

گویا با تمام وجود او را در کنار خود احساس میکنم و میبینم او هم از موفقیتم همچون من لذت میبرد و چه زیبا  تصویری.

دوستان من باور کنید:  در پس این کوه عظیم نگاهی به وسعت خوشبختی نهفته است پس تیشه را محکمتر بزنید.

تا رسیدن به قله های خوشبختی تنها یک نفس مانده است.

بدانید :انان که می مانند عاقبت را خواهند دید.

روزی فرا خواهد رسید که با افتخار بر بام بلند دنیا سرود پیروزی سر دهیم.

الهی:  ما را دلی ده به بی کرانگی دریای رحمتت که در افزونی طاعتت بکوشیم و دیده ای به وسعت تمامی هستی ات که در جستجوی حقیقت وجودت باشیم.

الهی:  ما را حیاتی ده در کمال سعادت رزقی به نهایت جود و کرامت و فرزندانی صالح که شکرانه اش را در دمادم بر قبله گاه عشقت به سجده بشینیم.

خوب با سلام به دوستهای گلم انگار من به بازی دعوت شدم و فکر کنم تا این بازی را شروع نکنم کاری دیگه ای نمیتونم انجام بدم

((نابرده رنج گنج میسر نمیشود))

خوب فکر کنم این دفعه با دفعات قبل یه کمی فرق کرده باشم دلیلشم اینه که  دارم فکر میکنم چطوری میتونم به ارزوهام  اهدافم و... برسم.

خوب واقعا چطوری؟

با کار زیاد؟

تلاش چقدر؟

تا کی؟

اما راههای طولانی با برداشتن قدم های کوچک اغاز میشن پس من اول باید باور کنم تا بعد بتونم انجام بدم.

اما بعضی از افراد بدون رنج انچنان گنج میبرن  تا دلت بخواد !

وقتی کتاب معجزه در درون توست را میخوندم  به خودم گفتم  واقعا من چرا  ماشین فراری نداشته باشم !؟

من چرا نباید تو خونه ای ملیون دلاری. با اونی که دوستش دارم .زندگی نکنم!؟

به قول اقای دکتر ازمندیان:   مگه خدا دیمی به بنده هاش رحمت عطا میکنه . به تو بده به بغل دستیت نده!؟

پس من یا ما چرا نداشته باشیم.؟

اره؟

(نا برده رنج گنج میسر نمیشود   مزد ان گرفت جان برادر که خودشو باور کرد)

خوب اینم قسمت با هال بازی:

منم از دوستای گلم دعوت میکنم:

۱  المیرا  خانم و اقا حمید  گل

۲  عاطفه خانم

۳  سحر عزیز

۴  عمه لی لی گلم

نامت را بر هیچ کاغذی نمی نویسم

مبادا که بخوانندنش

               و نیز بر هیچ دیواری

               که روزی رنگ بگیرد

               و نه بر تنه درختی

                                       که بعد سالیانی

                                       در آغوش تنگ

                                                         تنه درختی...

و نه بر برگ هایی؛

که یک روز زرد می شوند

                   و فرو می افتند

و نه بر هیچ تخته سیاه

که بتوان پاکش کرد

                            و نه بر پيکر هیچ میزی

                            که بازیچه کودکانی خرد شود

و نه حتی

نامت را بر زبان نخواهم آورد

                                     نه به فریادی در تو در توی

                                      دره ای در کوهی

                                      که مبادا انعکاس آن را بشنوند

                           و نه چون ناله ای

             در میان امواج خروشان دریا

که موج های هر جایی گوش تیز کنند

                                                       و نه چون زمزمه ای

                                                       بر لب جویی

                                                       که سبزه های رسته بر آن

                                                        به گوش زیبا رویان برسانند

و نه حتی

نجوایی در دل شبی

که ماه هم نشنود نام تو را

و نه حتی نامت را

در انتهای شوق چشمانم

آن گاه که می شنومت

پدیدار نخواهم کرد

و نه حتی نامت را در تلاقی چشم هامان

که از شرم چشم هایم

خواهند فهمید...

نامت را

تنها یک جا خواهم نگاشت

به خط مهر و به داغ عشق

                                  بر قلبم

                                  و نه بر آن

                                  که در عمیق ترین و تنها ترین گوشه اش

                                  که...

  مال توست

  آن جا که

دست احساس هیچ

 بشر

به آن نرسید،

                      آن جا خواهم نوشت

                                                  نامت را...

برای همیشه.

سلام به همه دوستای گلم.

گفتم یه خونه تکونی کرده باشم بد نیست.

 چشم کاتالیای عزیز تو پست بعدی حتما بنا به ناچار بودن اطاعت امر میشود.

اش خاله میشه مگه نه !